(ភ្នំពេញ)៖ ការឡើងកម្ដៅផែនដី គឺជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតមួយដែលពិភពលោកកំពុងជួបប្រទះនាពេលបច្ចុប្បន្ន ហើយផលប៉ះពាល់របស់វាមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរជាពិសេសចំពោះកសិករ។
វិស័យកសិកម្មពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុដែលមានស្ថិរភាព របបទឹកភ្លៀងដែលអាចទាយទុកជាមុនបាន និងដីដែលមានសុខភាពល្អ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាពសកលកំពុងរំខានដល់ប្រព័ន្ធធម្មជាតិទាំងនេះ ដែលធ្វើឱ្យការធ្វើកសិកម្មកាន់តែពិបាក និងមិនមានភាពប្រាកដប្រជា។
ផលប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់បំផុតមួយនៃការឡើងកម្ដៅផែនដីមកលើកសិករ គឺការផ្លាស់ប្តូរលំនាំអាកាសធាតុ។ របបទឹកភ្លៀងបានក្លាយទៅជាពិបាកទាយទុកជាមុន ដោយតំបន់ខ្លះជួបប្រទះគ្រោះរាំងស្ងួតអូសបន្លាយ ខណៈតំបន់ខ្លះទៀតប្រឈមនឹងការជន់លិចខ្លាំង។ គ្រោះរាំងស្ងួតកាត់បន្ថយប្រភពទឹកសម្រាប់ដំណាំ ដែលនាំឱ្យទិន្នផលទាប ឬអាចឈានដល់ការខូចខាតដំណាំទាំងស្រុង។ ផ្ទុយទៅវិញ ទឹកភ្លៀងច្រើនហួសប្រមាណអាចបំផ្លាញដំណាំ លាងជម្រះសារធាតុចិញ្ចឹមក្នុងដី និងពន្យារពេលរដូវដាំដុះ ឬរដូវប្រមូលផល។
ការឡើងកម្ដៅក៏ប៉ះពាល់ដល់ការលូតលាស់របស់ដំណាំផងដែរ។ ដំណាំជាច្រើនមានកម្រិតសីតុណ្ហភាពជាក់លាក់ដែលពួកវាអាចលូតលាស់បានល្អបំផុត។ នៅពេលដែលសីតុណ្ហភាពឡើងខ្ពស់ខ្លាំង ដំណាំអាចលូតលាស់យឺត ផ្ដល់ផលតិច ឬងាប់តែម្ដង។ ភាពតានតឹងនៃកម្ដៅក៏អាចកាត់បន្ថយគុណភាពដំណាំ ដែលធ្វើឱ្យវាមិនសូវមានតម្លៃនៅលើទីផ្សារ។ ចំពោះកសិករដែលពឹងផ្អែកលើផលិតកម្មជាប់លាប់សម្រាប់ប្រាក់ចំណូល នេះអាចនាំឱ្យមានការលំបាកផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។
ក្តីបារម្ភចម្បងមួយទៀត គឺការកើនឡើងនៃសត្វល្អិត និងជំងឺរុក្ខជាតិ។ សីតុណ្ហភាពកាន់តែក្តៅបង្កើតលក្ខខណ្ឌអំណោយផលសម្រាប់សត្វល្អិត ស្មៅ និងមេរោគបង្កគ្រោះថ្នាក់ឱ្យរីកដុះដាល។ ជាលទ្ធផល កសិករអាចប្រឈមមុខនឹងការបំផ្លិចបំផ្លាញញឹកញាប់ និងធ្ងន់ធ្ងរជាងមុន ដែលអាចបំផ្លាញដំណាំ និងបង្កើនតម្រូវការប្រើប្រាស់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត។ វាមិនត្រឹមតែបង្កើនថ្លៃដើមផលិតកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន និងសុខភាពមនុស្សទៀតផង។
កង្វះខាតទឹកកំពុងក្លាយជាបញ្ហាកាន់តែធំនៅក្នុងតំបន់កសិកម្មជាច្រើន។ ការឡើងកម្ដៅផែនដីប៉ះពាល់ដល់ទន្លេ បឹង និងប្រភពទឹកក្រោមដី ដែលកាត់បន្ថយលទ្ធភាពទទួលបានទឹកសម្រាប់ស្រោចស្រព។ កសិករដែលពឹងផ្អែកលើប្រភពទាំងនេះអាចនឹងជួបការលំបាកក្នុងការថែទាំដំណាំរបស់ពួកគេ ជាពិសេសក្នុងរដូវប្រាំង។ ក្នុងករណីខ្លះ ការប្រកួតប្រជែងដណ្ដើមទឹកប្រើប្រាស់រវាងវិស័យកសិកម្ម ឧស្សាហកម្ម និងគ្រួសារ ក៏បានបង្កើនសម្ពាធបន្ថែមទៀតផងដែរ។
ការចិញ្ចឹមសត្វក៏រងផលប៉ះពាល់ដូចគ្នា។ សីតុណ្ហភាពខ្ពស់អាចធ្វើឱ្យសត្វចិញ្ចឹមមានភាពតានតឹង កាត់បន្ថយផលិតភាព និងបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺ។ ឧទាហរណ៍ មេគោទឹកដោះអាចផលិតទឹកដោះបានតិច ហើយបសុបក្សីអាចមានអត្រាស្លាប់ខ្ពស់ក្នុងអំឡុងពេលមានរលកកម្ដៅ។ នេះប៉ះពាល់ដោយផ្ទាល់ដល់ជីវភាពរបស់កសិករ និងការផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងអាហារ។
គុណភាពដីក៏ជាបញ្ហាកង្វល់មួយទៀតដែរ។ ព្រឹត្តិការណ៍អាកាសធាតុខ្លាំងៗ ដូចជាភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង និងខ្យល់បោកបក់ខ្លាំង អាចនាំឱ្យមានសំណឹកដី ដោយវាបានលាងជម្រះស្រទាប់ដីខាងលើដែលមានជីជាតិសម្រាប់ដំណាំ។ យូរៗទៅ វានឹងកាត់បន្ថយផលិតភាពដី និងធ្វើឱ្យការធ្វើកសិកម្មកាន់តែមានបញ្ហាប្រឈម។
ទោះបីជាមានការលំបាកទាំងនេះក៏ដោយ កសិករកំពុងសម្របខ្លួនតាមវិធីផ្សេងៗ។ ខ្លះកំពុងប្តូរទៅដាំដំណាំដែលធន់នឹងគ្រោះរាំងស្ងួត កែលម្អបច្ចេកទេសស្រោចស្រព ឬកែសម្រួលកាលវិភាគដាំដុះ។ រដ្ឋាភិបាល និងអង្គការនានាក៏កំពុងផ្តល់ការគាំទ្រតាមរយៈការបណ្តុះបណ្តាល បច្ចេកវិទ្យា និងការអនុវត្តកសិកម្មដែលធន់នឹងអាកាសធាតុ។
ជាសរុប ការឡើងកម្ដៅផែនដីមានផលប៉ះពាល់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅដល់កសិករ ដោយសារការរំខានដល់លំនាំអាកាសធាតុ ការកាត់បន្ថយទិន្នផលដំណាំ ការកើនឡើងសត្វល្អិត និងការបង្កើតឱ្យមានកង្វះខាតទឹក។ បញ្ហាប្រឈមទាំងនេះមិនត្រឹមតែគំរាមកំហែងដល់ជីវភាពរបស់កសិករប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់សន្តិសុខស្បៀងសកលផងដែរ។ ការដោះស្រាយបញ្ហាឡើងកម្ដៅផែនដី និងការជួយគាំទ្រកសិករក្នុងការសម្របខ្លួនទៅនឹងការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះ គឺជាជំហានដ៏សំខាន់ឆ្ពោះទៅរកការធានានូវអនាគតដែលមានស្ថិរភាព និងនិរន្តរភាពសម្រាប់វិស័យកសិកម្ម៕
ប្រភព៖ ក្រសួងបរិស្ថាន
