'/%3E%3C/svg%3E){kind=small}
'/%3E%3C/svg%3E){kind=small}
វិចារណកថា ៩៧ - សហគមន៍ដែលមានភាពធន់ ត្រូវការពារអ្នកងាយរងគ្រោះ
គំនិតផ្តើម
«សហគមន៍មួយមានភាពរឹងមាំបំផុត នៅពេលគ្រោះថ្នាក់មិនទុកឱ្យសមាជិកដែលងាយរងគ្រោះបំផុត ត្រូវប្រឈមមុខ តែម្នាក់ឯង»។
វិចារណកថា ៩៣ – ទឹកស្អាតគឺជាសេចក្តីថ្លៃថ្នូររួមរបស់មនុស្ស
គំនិតផ្តើម
«ទឹកដែលមានសុវត្ថិភាពមិនត្រឹមតែជួយការពារមនុស្សពីជំងឺប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងផ្តល់ឱកាសឱ្យមនុស្សរស់នៅ ដោយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរផងដែរ»។
វិចារណកថា ៩២ – លំនៅឋានមួយគឺជាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីមួយ
គំនិតផ្តើម
«លំនៅឋានមិនមែនជាទីកន្លែងដែលដាច់ចេញពីធម្មជាតិឡើយ។ វាជាទីកន្លែងដែលលំហូរធម្មជាតិត្រូវបានរៀបចំ និងគ្រប់គ្រង»។
លិខិតបើកចំហ៖ ផ្ញើជូនចំពោះបងប្អូនជនរួមជាតិខ្មែរ
មានរឿងមួយដែលខ្ញុំបានសង្កេតឃើញនៅក្នុងសង្គមរបស់យើង ហើយវាបានធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។ មើលទៅយើងហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ ជឿ
វិចារណកថា ៩១ – សុខុមាលភាពជារឿងរួមរបស់យើងទាំងអស់គ្នា
គំនិតផ្តើម
«ខ្ញុំមិនអាចមានសុខុមាលភាពពេញលេញបានឡើយ ប្រសិនបើនៅក្នុងសហគមន៍របស់ខ្ញុំ នៅមានមនុស្សដែលត្រូវបានទុកចោលដោយគ្មានការថែរក្សា»។
វិចារណកថា ៩០ – ចិត្តមនុស្សត្រូវការពិភពធម្មជាតិដែលមានជីវិត
គំនិតផ្តើម
«ចិត្តមនុស្សក៏ដកដង្ហើមតាមរយៈទីកន្លែងដែលមានសម្រស់ សុវត្ថិភាព និងអារម្មណ៍ថាខ្លួនជាផ្នែកមួយនៅទីនោះផងដែរ»។
វិចារណកថា ៨៩ – សុខភាពមានឫសគល់នៅក្នុងបរិស្ថាន
គំនិតផ្តើម
«សុខភាពល្អលូតលាស់នៅទីកន្លែងដែលរាងកាយមនុស្ស និងបរិស្ថានជុំវិញ ត្រូវបានថែរក្សាដោយការយកចិត្តទុកដាក់រួមគ្នា»។
វិចារណកថា ៨៨ – អាហារប្រែក្លាយទេសភាពធម្មជាតិទៅជាជីវិត
គំនិតផ្តើម
«រាល់ពេលដែលអាហារក្លាយជាផ្នែកនៃរាងកាយ ទេសភាពធម្មជាតិមួយក៏បានចូលមកក្នុងដំណើររឿងនៃជីវិតមនុស្សដែរ»។
វិចារណកថា ៨៧ – ទឹកក្លាយជាផ្នែកនៃរាងកាយ
គំនិតផ្តើម
«ទឹកដែលខ្ញុំការពារនៅថ្ងៃនេះ អាចក្លាយជាកម្លាំងនៃជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀតនៅថ្ងៃស្អែក»។
វិចារណកថា ៨៦ – ដង្ហើមធ្វើឱ្យយើងក្លាយជាអ្នកជិតខាង
គំនិតផ្តើម
«រាល់ដង្ហើមដែលយើងដកចូល និងបញ្ចេញចេញ សុទ្ធតែឆ្លងកាត់ព្រំដែនដែលបេះដូងរបស់មនុស្សមិនគួរបង្កើតឡើងដើម្បីបំបែកគ្នាឡើយ»។
