(ភ្នំពេញ)៖ ជាទូទៅ ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុត្រូវបានពណ៌នាទៅតាមរយៈព្រឹត្តិការណ៍មហន្តរាយធំៗដែលយើងអាចមើលឃើញផ្ទាល់ភ្នែក ដូចជាការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាព គ្រោះរាំងស្ងួតអូសបន្លាយ ទឹកជំនន់ខ្លាំងក្លា និងព្យុះបំផ្លិចបំផ្លាញ។ ប៉ុន្តែផលប៉ះពាល់ដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយក្នុងចំណោមផលប៉ះពាល់ដែលមិនសូវត្រូវបានគេយល់ដឹង គឺស្ថិតនៅក្រោមផ្ទៃដី នោះគឺវិបត្តិដែលកំពុងកើនឡើងនៃទឹកក្រោមដី។
ទឹកក្រោមដី គឺជាធនធានធម្មជាតិដ៏សំខាន់បំផុតមួយនៅលើផែនដី។ វាជួយទ្រទ្រង់ការផ្គត់ផ្គង់ទឹកសម្រាប់បរិភោគ គាំទ្រវិស័យកសិកម្ម និងថែរក្សាប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីក្នុងអំឡុងពេលរាំងស្ងួត។ នៅក្នុងប្រទេសជាច្រើន រួមទាំងកម្ពុជាផងដែរ សហគមន៍ជនបទ និងកសិករពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើទឹកក្រោមដីដែលជាប្រភពទឹកដ៏ទុកចិត្តបាន នៅពេលដែលទឹកទន្លេ និងទឹកភ្លៀងមានភាពមិនប្រាកដប្រជា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុកំពុងធ្វើឱ្យទុនបម្រុងទឹកដ៏សំខាន់នេះចុះខ្សោយជាលំដាប់។
ផលប៉ះពាល់ទីមួយ និងផ្ទាល់បំផុត គឺការរំខានដល់ការបំពេញទឹកក្រោមដីឡើងវិញដោយធម្មជាតិ។ ទឹកក្រោមដីត្រូវបានបំពេញឡើងវិញជាចម្បងតាមរយៈទឹកភ្លៀងដែលជ្រាបចូលទៅក្នុងដី។ ប៉ុន្តែការប្រែប្រួលអាកាសធាតុកំពុងផ្លាស់ប្តូររបបទឹកភ្លៀង ដោយធ្វើឱ្យរដូវវស្សាខ្លីជាងមុន និងមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងជាងមុន រីឯរដូវប្រាំងវិញកាន់តែវែង និងកាន់តែស្ងួត។ នៅពេលភ្លៀងធ្លាក់លឿនពេក ទឹកនឹងហូរចេញពីផ្ទៃដីជំនួសឱ្យការជ្រាបចូលទៅក្នុងដី។ ជាលទ្ធផល ទឹកតិចតួចប៉ុណ្ណោះដែលជ្រាបចូលទៅដល់អាងស្តុកទឹកក្រោមដី ទោះបីជាក្នុងឆ្នាំខ្លះបរិមាណទឹកភ្លៀងសរុបមានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់ក៏ដោយ។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាពបានបង្កើនអត្រានៃការហួតទឹក និងបង្កើនតម្រូវការទឹក។ កសិករដែលប្រឈមនឹងស្ថានភាពរាំងស្ងួតតែងតែងាកទៅរកការប្រើប្រាស់ទឹកក្រោមដីសម្រាប់ការស្រោចស្រព ដោយបូមទឹកលើសពីកម្រិតដែលធម្មជាតិអាចបំពេញបាន។ អតុល្យភាពរវាងការបូមទឹកប្រើប្រាស់ និងការបំពេញទឹកឡើងវិញនេះ កំពុងធ្វើឱ្យកម្រិតទឹកក្រោមដីថយចុះនៅក្នុងតំបន់ជាច្រើន ជួនកាលក្នុងអត្រាដ៏គួរឱ្យព្រួយបារម្ភ។
ផលវិបាកនៃបញ្ហានេះមានលក្ខណៈទូលំទូលាយ។ ការធ្លាក់ចុះនៃកម្រិតទឹកក្រោមដីមានន័យថា អណ្តូងទឹកត្រូវតែជីកឱ្យកាន់តែជ្រៅ ដែលបង្កើនការចំណាយសម្រាប់គ្រួសារ និងកសិករ។ ក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរ អណ្តូងអាចរីងស្ងួតទាំងស្រុង ដែលគំរាមកំហែងដល់ជីវភាពរស់នៅ និងសន្តិសុខស្បៀង។ ការធ្លាក់ចុះនៃកម្រិតទឹកក្រោមដីក៏អាចនាំឱ្យមានការស្រុតដី ដែលបង្កការខូចខាតដល់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងបង្កើនហានិភ័យនៃទឹកជំនន់។
ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុក៏ប៉ះពាល់ដល់គុណភាពនៃទឹកក្រោមដីផងដែរ។ នៅពេលកម្រិតទឹកធ្លាក់ចុះ កំហាប់នៃសារធាតុពុលអាចកើនឡើង។ នៅតំបន់ឆ្នេរ ការកើនឡើងនៃកម្រិតទឹកសមុទ្របានរុញច្រានទឹកប្រៃឱ្យចូលទៅក្នុងអាងស្តុកទឹកសាប ដែលជាដំណើរការមួយហៅថាការជ្រៀតចូលនៃទឹកប្រៃ។ នេះធ្វើឱ្យទឹកក្រោមដីមិនអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់ផឹក និងស្រោចស្រពបាន ដែលធ្វើឱ្យបញ្ហាខ្វះខាតទឹកកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។
ផលប៉ះពាល់មួយទៀតដែលត្រូវបានគេមើលរំលង គឺការបាត់បង់ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីធម្មជាតិដែលពឹងផ្អែកលើទឹកក្រោមដី។ តំបន់ដីសើម ព្រៃឈើ និងទន្លេ ជារឿយៗពឹងផ្អែកលើលំហូរទឹកក្រោមដីដែលមានស្ថិរភាព។ នៅពេលទឹកក្រោមដីត្រូវបានបូមប្រើប្រាស់អស់ ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទាំងនេះអាចរេចរឹល ឬបាត់បង់ ដែលកាត់បន្ថយជីវៈចម្រុះ និងធ្វើឱ្យសមត្ថភាពទប់ទល់នឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុតាមធម្មជាតិចុះខ្សោយ។
វិបត្តិដ៏ស្ងៀមស្ងាត់នេះ ទាមទារឱ្យមានការយកចិត្តទុកដាក់ជាបន្ទាន់។ ការដោះស្រាយការខ្វះខាតទឹកក្រោមដី ទាមទារឱ្យមានអ្វីដែលលើសពីការគ្រប់គ្រងទឹកបែបប្រពៃណី។ វាទាមទារឱ្យមានការឆ្លើយតបជាលក្ខណៈរួមបញ្ចូលគ្នាទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ រួមមាន ការការពារព្រៃឈើ និងអាងទន្លេ ការលើកកម្ពស់កសិកម្មប្រកបដោយនិរន្តរភាព និងការកែលម្អប្រសិទ្ធភាពនៃការប្រើប្រាស់ទឹក។ ការប្រមូលទឹកភ្លៀង ការគ្រប់គ្រងការបំពេញទឹកចូលអាងស្តុកក្រោមដី និងការកែសម្រួលបទប្បញ្ញត្តិស្តីពីការបូមទឹកក្រោមដីឱ្យកាន់តែតឹងរ៉ឹង ត្រូវតែបញ្ចូលទៅក្នុងយុទ្ធសាស្ត្រជាតិ។
អ្វីដែលមានសារៈសំខាន់ស្មើគ្នានេះ គឺការយល់ដឹងរបស់សាធារណជន។ ទឹកក្រោមដី គឺជាអ្វីដែលមើលមិនឃើញ ដូច្នេះហើយទើបវាច្រើនតែមិនត្រូវបានគេឱ្យតម្លៃ។ ប៉ុន្តែការថយចុះនៃទឹកក្រោមដីមិនមែនជារឿងឆ្ងាយ ឬជារឿងនាមបញ្ញត្តិនោះទេ វាគឺជាបញ្ហាដែលកំពុងប៉ះពាល់ដល់សហគមន៍ សេដ្ឋកិច្ច និងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីរួចទៅហើយ។
ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុមិនត្រឹមតែផ្លាស់ប្តូរពិភពលោកនៅខាងលើផ្ទៃដីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាកំពុងផ្លាស់ប្តូរគ្រឹះដែលនៅក្រោមជើងរបស់យើងផងដែរ។ ការការពារទឹកក្រោមដីលែងជាជម្រើសដែលអាចជ្រើសរើសបានទៀតហើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាកិច្ចការចាំបាច់ដើម្បីធានានូវសន្តិសុខទឹក និរន្តរភាពបរិស្ថាន និងភាពធន់ទៅនឹងអាកាសធាតុដែលកំពុងឡើងកម្ដៅ៕
