វិចារណកថា ១១១ – ការទទួលខុសត្រូវឆ្លងកាត់ជំនាន់

---

ថ្ងៃទី១១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៦

មនុស្សគ្រប់ជំនាន់សុទ្ធតែទទួលបានទាំងអំណោយ និងបញ្ហាពីអតីតកាល។

អំណោយ និងបញ្ហាទាំងនោះរួមមានភាសា ចំណេះដឹង ស្ថាប័ន ផ្លូវថ្នល់ ព្រៃឈើ បំណុល ការបំពុល ដីដែលបានស្តារឡើងវិញ ប្រភេទជីវិតដែលបានការពារ និងអាកាសធាតុដែលកំពុងប្រែប្រួល។

យើងមិនមែនជាអ្នកមានកំហុសផ្ទាល់ខ្លួនចំពោះការខូចខាតទាំងអស់ដែលបានបន្សល់ពីអតីតកាលឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលយើងយល់ពីបញ្ហាទាំងនោះ យើងក៏ចាប់ផ្តើមមានការទទួលខុសត្រូវចំពោះរបៀបដែលយើងឆ្លើយតប។យើងអាចបន្តអ្វីដែលមានស្រាប់ ជួសជុល កែប្រែ ឬបញ្ជូនបញ្ហានោះបន្តទៅមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

មនុស្សជំនាន់ក្រោយមិនអាចចូលរួមដោយផ្ទាល់ក្នុងការសម្រេចចិត្តនាបច្ចុប្បន្ន បានឡើយ។ ពួកគេពឹងផ្អែកលើយើងក្នុងការរក្សាជម្រើសសម្រាប់អនាគត ដូចជាដីមានជីជាតិ ទឹកស្អាត ភាពចម្រុះជីវសាស្ត្រ ស្ថិរភាពអាកាសធាតុ អនុស្សាវរីយ៍វប្បធម៌ ចំណេះដឹង និងស្ថាប័នដែលដំណើរការបានល្អ។

ការទទួលខុសត្រូវឆ្លងកាត់ជំនាន់ មិនមានន័យថាយើងត្រូវលះបង់តម្រូវការបច្ចុប្បន្នទាំងអស់នោះទេ។

មនុស្សដែលកំពុងរស់នៅថ្ងៃនេះត្រូវការសុខភាព អាហារ លំនៅឋាន ការអប់រំ ថាមពល និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។ ភារកិច្ចផ្នែកសីលធម៌គឺបំពេញតម្រូវការបច្ចុប្បន្ន តាមរបៀបដែលមិនបិទឱកាសរបស់មនុស្សជំនាន់ក្រោយដោយមិនចាំបាច់។

ការសម្រេចចិត្តដែលមានឥទ្ធិពលរយៈពេលវែង ត្រូវការការប្រុងប្រយ័ត្នពិសេស។ អគារ ទំនប់ អណ្តូងរ៉ែ ផ្លូវថ្នល់ ទីតាំងចោលសំណល់ ឬការបម្លែងព្រៃឈើទៅជាការប្រើប្រាស់ផ្សេង អាចកំណត់លក្ខខណ្ឌរស់នៅអស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍។ រយៈពេលខ្លីនៃនយោបាយ ឬផែនការអាជីវកម្ម អាចបិទបាំងផលវិបាករយៈពេលវែងទាំងនេះ។

គោលការណ៍ប្រុងប្រយ័ត្នមានប្រយោជន៍ នៅពេលគ្រោះថ្នាក់អាចធ្ងន់ធ្ងរ ឬមិនអាចកែតម្រូវបាន ហើយភស្តុតាងនៅមិនទាន់ច្បាស់លាស់។ វាមិនមានន័យថាត្រូវហាមឃាត់គំនិតថ្មីគ្រប់យ៉ាងឡើយ។ វាមានន័យថា ត្រូវពិចារណាជម្រើសដែលមានសុវត្ថិភាពជាង តាមដានផលប៉ះពាល់ និងមិនប្រើភាពមិនប្រាកដប្រជាជាលេសសម្រាប់ទទួលយកហានិភ័យដោយខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន។

ការអប់រំក៏ជាមរតកមួយដែរ។ សិស្សម្នាក់ដែលត្រូវបានបង្រៀនឱ្យចេះសង្កេត គិតពិចារណាដោយវិចារណញ្ញាណ និងចេះថែរក្សា អាចមានឥទ្ធិពលលើការសម្រេចចិត្តអស់រយៈពេលចិតសិបឆ្នាំខាងមុខ។ គុណតម្លៃអាចរស់នៅបានយូរជាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ។

យើងក៏គួរទទួលយកចំណេះដឹងពីបុព្វបុរស ដោយមិនសន្មតថាការអនុវត្តគ្រប់យ៉ាងក្នុងអតីតកាលសុទ្ធតែល្អឥតខ្ចោះនោះដែរ។ ការដឹងគុណ និងការកែតម្រូវអាចមានជាមួយគ្នា។ កូនចៅរបស់យើងនៅថ្ងៃអនាគត ក៏អាចវាយតម្លៃការសម្រេចចិត្តរបស់យើងតាមរបៀបដូចគ្នា។

សូមសរសេរសារមួយទៅកាន់មនុស្សដែលនឹងរស់នៅហាសិបឆ្នាំខាងមុខ។

តើអ្នកចង់ពន្យល់អ្វីដល់គេ? តើអ្នកនឹងមានមោទនភាពចំពោះអ្វីដែលអ្នកបានការពារ? ហើយតើមានការសុំទោសអ្វីដែលអ្នកសង្ឃឹមថា មិនចាំបាច់និយាយទៅកាន់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ?

មរតកមិនមែនមានតែនៅក្នុងសមិទ្ធផលល្បីល្បាញឡើយ។ វាអាចស្ថិតនៅក្នុងដីដែលមិនត្រូវបានសំណឹក ទឹកដែលមិនត្រូវបានបំពុល ប្រភេទជីវិតដែលនៅតែមានវត្តមាន កុមារម្នាក់ដែលបានទទួលការអប់រំ និងទម្លាប់ថែរក្សាដែលត្រូវបានបន្តទៅជំនាន់ក្រោយ។

យើងគឺជាបុព្វបុរសបណ្តោះអាសន្នរបស់មនុស្សជំនាន់អនាគត។ អនាគតនឹងរស់នៅក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលយើងបន្សល់ទុក។

មូលនិធិ និងស្ថាប័នរយៈពេលវែងអាចជួយការពារបំណងនេះ។ ដើមឈើមួយត្រូវការការថែទាំ បន្ទាប់ពីជំនាន់ដែលបានដាំវាបានចាកចេញទៅ។

កម្មវិធីតាមដានបរិស្ថានត្រូវការកំណត់ត្រា និងថវិកាបន្ត។ ទីកន្លែងការពារមួយត្រូវការអ្នកថែរក្សានៅថ្ងៃអនាគត។

មរតកត្រូវបានកសាងតាមរយៈការបន្តវេនដោយមានការរៀបចំ។ ការរៀបចំអ្នកបន្តវេនត្រូវអញ្ជើញយុវជនឱ្យចូលរួមទទួលខុសត្រូវតាំងពីពេលដែលពួកគេនៅមានឱកាសរៀនសូត្រពីអ្នកដែលកំពុងបំពេញការងារ។

តាមការពិចារណាបែបព្រះពុទ្ធសាសនា

គោលធម៌កម្មរំលឹកយើងថា សកម្មភាពដែលមានចេតនាបង្កើតលក្ខខណ្ឌដែលបន្តមានផលវិបាក។

ទានឆ្លងកាត់ជំនាន់ គឺជាការផ្តល់ដោយមិនរំពឹងទទួលផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន តែផ្តល់ឱកាសដល់មនុស្សដែលយើងនឹងមិនធ្លាប់ជួប។

ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

តើការសម្រេចចិត្តអ្វីមួយដែលយើងធ្វើនៅថ្ងៃនេះ អាចនៅតែមានឥទ្ធិពលលើមនុស្សក្នុងរយៈពេលហាសិបឆ្នាំខាងមុខ?

សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

សូមសរសេរមួយកថាខណ្ឌទៅកាន់សិស្សម្នាក់នៅថ្ងៃអនាគត ដោយពណ៌នាអំពីលក្ខខណ្ឌបរិស្ថានមួយដែលអ្នកសន្យាថានឹងចូលរួមការពារ។

ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងទទួលយកអតីតកាលដោយស្មោះត្រង់ ហើយចូលរួមបង្កើតលក្ខខណ្ឌដែលមនុស្សជំនាន់ក្រោយអាចទទួលជាមរតកដោយក្តីសង្ឃឹម។

«នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ គឺយើងកំពុងការពារសព្វសត្វទាំងឡាយ —រួមទាំងខ្លួនយើងផងដែរ។» -បរិស្ថាន-